Co dalej z hiszpańskim eksperymentem? (analiza)

Dwa lata temu do Piasta trafił pierwszy piłkarz urodzony w Hiszpanii. Był nim Ruben Jurado. Zawodnik oznaczony nr 22 szybko podbił serca gliwickich fanów. Już w swoim debiucie strzelił gola, a potem albo podawał, albo  sam zdobywał kolejne bramki. Zachwyceni Hiszpanem trenerzy niebiesko-czerwonych potem ściągnęli kolejnych trzech zawodników urodzonych na półwyspie Iberyjskim. Alvaro i Cuerdy nie ma już jednak w Gliwicach, a Carles, mimo że grywa regularnie, nie przekonał jeszcze do siebie ani ekspertów, ani kibiców. Dziennik „SPORT” dokonuje dziś analizy opłacalności sportowej i finansowej graczy z Hiszpanii.

Zacznijmy od początku, czyli od sierpnia 2011 roku. Wtedy to do klubu na Okrzei przyjeżdża bezrobotny 25-latek z Sevilli. Wiemy o nim tyle, że nazywa się Ruben Jurado i ma znać się na robocie napastnika. -Graliśmy sparing, z Energetykiem ROW Rybnik, a cała uwaga skupiała się właśnie na nim. Hiszpan na testach w Piaście to było ekscytujące – wspomina Józef Drabicki, ówczesny prezes gliwiczan. Inna sprawa, że ta wspomniana ekscytacja szybko ustąpiła miejsca lekkiemu rozczarowaniu. – Gola strzelił, ale wszyscy byliśmy zdania, że ogólnie wyglądał – co tu dużo mówić – cienko, a jedyny pozytywny prognostyk na przyszłość stanowił sposób zdobycia tamtej bramki. Nikt nie był wtedy przekonany, że powinniśmy Rubena zatrzymać. Zastanawialiśmy się: „dojdzie do formy czy nie?”. W końcu stanęło na tym, że wraca do Hiszpanii. Trener Dudek pojechał odwieźć go na lotnisko w Balicach, ale mimo to cały czas pozostawaliśmy W kontakcie telefonicznym. I los chciał chyba, żeby Ruben jednak z nami został, bo coś mnie tknęło, żeby spróbować. Tak oto – choć jedną nogą był już w Hiszpanii – z lotniska zawrócił.

Decyzja była obarczona dużym ryzykiem, ale dzięki swej ciężkiej pracy często demonstrował, i nadal demonstruje, ten sam styl zdobywania bramek, jaki pokazał w tamtym sparingu – zauważa były prezes Piasta. – Czas pokazał po prostu, że warto było go z tego lotniska zawrócić  – dodaje z kolei Janusz Bodzioch, pełniący wtedy funkcję menedżera klubu. I trudno się nie zgodzić, bo 27-latek to dziś jeden z czterech – pięciu zawodników, bez których kibice zespołu sobie nie wyobrażają.

Czyli 1:0 dla zwolenników eksperymentu. Choć z drugiej strony – od tego momentu zaczynają się schody. – Alvaro na I ligę był OK, ale na ekstraklasę to było już trochę za mało. Do tego doznał poważnego urazu. A Fernando? W ogóle nie był najlepszym transferem. Od razu dał się poznać jako zawodnik bardzo kontuzjogenny – wskazuje Bodzioch, a Drabicki wymownie kiwa głową. – Na zapleczu ekstraklasy Alvaro balansowa; na granicy między uzupełnieniem a wzmocnieniem, często zahaczając jednak o to pierwsze. Jego transfer trzeba więc ocenić jako nie najlepszy, bo chcąc ściągnąć zagranicznego piłkarza, który będzie uzupełnieniem, zdecydowanie łatwiej byłoby sięgnąć na przykład po Słowaka. Jeszcze słabszy był natomiast Fernando. Po prostu okazał się niewypałem – podkreśla Bodzioch.

Co SPORT na to? Rzeczywiście, Cuerda – mimo na przykład goli w dwóch meczach z Legią Warszawa – nie pokazał niczego, co sprawiłoby, że w Gliwicach powinni za nim tęsknić (zresztą, nieprzypadkowo nie dotrwał do końca swego kontraktu -ten został rozwiązany).

Szkoda nam zaś Alvaro, który W I lidze rzucał napastnikom piłki, jakie na tym poziomie rzucało może jeszcze dwóch -trzech ludzi. Sęk w tym, że dla gracza w tym wieku – a mówimy o roczniku 1981 – tak poważna kontuzja, jakiej doznał Hiszpan, to już niemal wyrok.

I słowo jeszcze o sprowadzonym zeszłego lata Carlesie Martinezie, który problemów ze zdrowiem co prawda nie ma, ale jednocześnie – co już wielokrotnie podkreślaliśmy – zupełnie nie przekonuje. Chcąc najkrócej skomentować jego przydatność do drużyny zacytujemy samych siebie z tekstu z początku tygodnia: „nie zdziwimy się, jeśli za moment Martineza w Gliwicach już nie będzie”.

Aby natomiast wydać werdykt w sprawie „opłacalności” całego eksperymentu, sprawdzić trzeba jeszcze oczywiście czynnik finansowy. Hiszpanie mieli być bowiem stosunkowo niedrodzy w utrzymaniu. – Powiem tak: często mówi się, że obcokrajowiec będzie tańszy od Polaka, ale to są tylko puste słowa. Może kiedyś było inaczej, jednak dzisiaj oprócz pensji klub musi takiemu piłkarzowi zapewnić mieszkanie czy bilety lotnicze do ojczyzny. A to wszystko kosztuje. Oczywiście, zdarzają się obcokrajowcy, na których kluby rzeczywiście wydają mniej, ale, proszę spojrzeć jaki prezentują poziom. Ostatnio w jednym z programów telewizyjnych mówiono o tym, że coś do ekstraklasy wnosi tylko 10 procent spośród zagranicznych zawodników. Taka smutna prawda… – akcentuje Bodzioch. Drabicki tymczasem ujmuję sprawę bardziej wprost: – Hiszpanie nie są tańsi.  Kontrakty Rubena, Alvaro i Fernando  były w górnych rejonach tego, co płaciliśmy. Do tego dochodziły jeszcze – kwestie socjalne.

A pamiętając o tym, że do tej pory w pełni sprawdził się tylko Ruben trzeba postawić pytanie: „czy eksperyment dobiega końca?”. – Nie – chcemy go kontynuować! Być może na jeden z  zimowych obozów zespól wyjedzie  do Hiszpanii, a wtedy będzie okazja, obserwować potencjalnych kandydatów do gry – zaznacza Jaroslaw Kołodziejczyk szef klubu. – Poza tym nie wiem skąd opinia o tym, że nasi Hiszpanie są drodzy. To nieprawda – zaznacza obecny prezes Piasta

 źródło: Dziennik Sport/Kamil Kwaśniewski