Jarosław Kołodziejczyk o grze w europejskich pucharach – wywiad

Jarosław Kołodziejczyk prezesem Piasta został niespodziewanie. Jeszcze trzy  lata temu bowiem z piłką nie miał nic wspólnego. Czy się to jednak komuś podoba czy nie, to za jego kadencji, najpierw jako wiceprezesa, Piast powrócił do Ekstraklasy, a w zakończonym niedawno sezonie niebiesko-czerwoni wywalczyli historyczny awans do europejskich pucharów. To zaszczyt, ale i odpowiedzialność. Jak Piast przygotowuje się do gry w pucharach, jakie szanse zdaniem Jarosława Kołodziejczyka mają  gliwiczanie w  tych rozgrywkach. Z kim chciałby się zmierzyć Piast  w tych rozgrywkach?

Dariusz Ostafiński (Przegląd Sportowy) – Piast przed historycznym wydarzeniem, jakim jest występ w europejskich pucharach, a pan? Nerwowo przygryza palce, czy też spokojnie sobie czeka na ten pierwszy mecz?

Jarosław Kołodziejczyk: Ja to w ogóle jestem najspokojniejszym człowiekiem w klubie. Inni się denerwują, z wypiekami na twarzy mówią o ceremonii losowania, bo chcieliby tam być. Absolutnie się im nie dziwię, bo to będzie duże wydarzenie. Zwłaszcza dla Piasta. Bardziej jednak czekam na nasz pierwszy pucharowy mecz, bo wtedy wielki futbol zagości w Gliwicach. Zobaczymy, jak sobie poradzimy. Wiele się jednak po tych rozgrywkach nie spodziewam.

P.S. Sukces przyszedł nie w porę?
Jarosław Kołodziejczyk: Sukces zawsze przychodzi w porę, ale trzeba być realistą. Jesteśmy kopciuszkiem, bo nie mamy tytułów ani żadnych punktów w rankingu, a poza tym drużyna jest w trakcie przebudowy. Jest więc wiele znaków zapytania. Na pewno więcej niż w przypadku takiej Legii, która potężnie się zbroi przed eliminacjami do Ligi Mistrzów. Z tego co słyszałem warszawianie zwiększyli budżet o prawie dwadzieścia procent. Nas jednak na podobne wzmocnienia czy ekstrawagancje nie stać.

P.S. To na co was stać?
Jarosław Kołodziejczyk: Nie wiem, bo nie mamy żadnego doświadczenia europejskiego. Gdybyśmy choć raz zagrali w pucharach, to bym wam odpowiedział, bo też wiedziałbym, z czym się to je. Gdzieś tam jednak jest jakaś nutka optymizmu, bo jednak w trakcie przygotowań graliśmy z paroma zespołami o uznanej marce. I nikt nam nie strzelił pięciu bramek, w żadnym z tych spotkań się nie skompromitowaliśmy. Z Metalistem Charków to nawet zremisowaliśmy w trakcie zgrupowania w Hiszpanii, a rywale chcieli nam zapłacić za to, żebyśmy przedłużyli nasz pobyt o kilka dni. Powiedzieli, że wyłożą za hotel, bo bardzo spodobało im się nasze granie i chcą się z nami zmierzyć raz jeszcze. Do rewanżu nie doszło, ale to miłe, że tak znaczący przeciwnik docenił naszą klasę.

P.S. Włodzimierz Lubański powiedział nam jednak niedawno, że w Polsce nie ma drużyny gotowej do gry w Europie. Zresztą naszym zespołom przytrafiały się już w pucharach wpadki choćby z Kazachami, Estończykami czy Azerami.

Jarosław Kołodziejczyk: To jest bardzo przykre, dlatego wolałbym, żebyśmy wylosowali najsilniejszego rywala, ale jednak z Europy Zachodniej. Kibice przyjdą, widowisko będzie, a poza tym zarobimy trochę pieniędzy na sprzedaży praw medialnych. Ekonomicznie i wizerunkowo opłaci nam się grać z kimś mocnym z zachodu, choć jak przyjdzie nam lecieć na wschód, to płakał nie będę. Puchary tak czy inaczej są wydarzeniem.

P.S. A wstydu Piast nie przyniesie? W kręgach menedżerskich mówi się, że w Gliwicach nie zbudują dobrej drużyny, bo uparli się, żeby nie dawać zawodnikom pensji większych niż 20 tysięcy złotych brutto.

Jarosław Kołodziejczyk: Może pan śmiało napisać, że za trzy lata tak się będzie płaciło w całej Polsce. Dlaczego? Bo wtedy wszyscy zrozumieją, że ci nasi piłkarze nie są więcej warci. Zresztą czy 20 tysięcy to jest mało? Generalnie menedżerowie zapomnieli dodać, że można w Piaście zarobić więcej, ale jak się gra i drużyna zdobywa punkty. Mamy bowiem taki zwyczaj, że płacimy za efekty, a nie za to, że się jest na liście płac.

Cały wywiad  w papierowym, weekendowym  wydaniu Przeglądu Sportowego